Kinderen en rouw

Het lijkt wel vanzelfsprekend dat elke mens in de loop van zijn kinderjaren ooit met rouw te maken krijgt. Is het niet door het overlijden van opa of oma, misschien zelfs een van de ouders, een broer of zusje, dan zal een kind evengoed rouwen om de dood van zijn geliefd huisdier. 

Ook een echtscheiding van de ouders zal bij kinderen vaak een intens gevoel van verlies opwekken. En zelfs  bij een verhuizing, of deze van een vriendje, kan in het gemoed van een kind een gemis-ervaring ontstaan.

Bij elk van deze buitengewone gebeurtenissen doorloopt een kind een rouwproces, dat in beginsel analoog is met dat van de volwassenen. Het onderscheid zit hem alleen in de ontwikkelingsfase waarin het kind zich bevindt op het ogenblik van het verlies.

Hoe jong ze ook mogen zijn, kinderen ervaren als er iets verandert in hun omgeving.  Wegens hun geringe levenservaring en ontoereikende ontwikkeling verkeren kinderen echter in een fase waarin logisch denken nog niet of minder aanwezig is. Waargenomen signalen of belevenissen worden dan ook in een proces van magisch denken, via hun fantasie, beoordeeld, verwerkt en opgeslagen. 

De evolutie van magisch denken naar logisch denken ontwikkelt zich evenredig met de leeftijd van het kind.  Dit proces van magisch denken wordt door de omgeving echter niet altijd waargenomen, zodat kinderen zich in deze aangrijpende situaties vaak opzijgezet of buitengesloten voelen. Ze blijven dan achter met talrijke onbeantwoorde vragen.

Bovendien zijn de ouders immers meestal zelf betrokken partij en hebben hun eigen beleving van de gebeurtenissen te verwerken. 

Hoe herken je nu de uitingen van rouw, of het verontrustend gebrek eraan, bij je kind?

Hoe vertel je nou aan je kind dat opa, of zusje, of zijn lief hondje dood is?

Daarvoor zijn technieken en procedures beschikbaar die via professionele coaching de gepaste ondersteuning en begeleiding kunnen bieden, om te voorkomen dat bij je kind een overlijden, of enige andere vorm van verlies, in een waar trauma ontaardt.